"Hiçbir kadın senin kadar, kalbe yakın olmadı... Hiçbir el senin kadar, ruhuma dokunmadı."
Yıllar önce, hayatına fırtına gibi giren o kadını düşündü. Gözleri denizin en derin tonu, gülüşü baharın ilk müjdesi gibiydi. Mecid, o güne kadar müziği bir meslek olarak görmüştü; ama onunla tanıştıktan sonra her nota bir isme, her beste bir hatıraya dönüştü. Mecid Shamiloglu Hic bir kadin
Bir gece, sahne aldığı Xan Bağı restoranında mikrofonu eline aldığında, gözlerini kapattı. Salon kalabalıktı ama o sadece tek bir kişiye söylüyordu: "Hiçbir kadın senin kadar, kalbe yakın olmadı
Mecid Şamiloğlu'nun seslendirdiği bu tarz duygusal eserler hakkında daha fazla edinmek veya sanatçının diğer performanslarını merak ediyor musunuz? Mecid, o güne kadar müziği bir meslek olarak
"Hiçbir kadın senin kadar sevilmedi," diye fısıldadı boşluğa. Bu cümle, sadece bir şarkı sözü değil, onun hayatının özeti gibiydi.
Şarkı bittiğinde salonda derin bir sessizlik oldu. Mecid, başını hafifçe eğdi ve masasına geçti. İnsanlar onun sesindeki o "yaşanmışlığı" seviyordu. Kimse bilmese de, o her defasında aslında kendi hikayesini anlatıyor, hiç gelmeyecek olan o kadına şarkılarla mektup gönderiyordu.
Bakü’nün dar sokaklarında akşamın alacakaranlığı çökerken, Mecid bir kez daha piyanosunun başına geçti. Dışarıda Hazar’ın serin rüzgarı esiyor, pencereleri hafifçe titretiyordu. O ise sadece önündeki notalara ve kalbindeki o dinmeyen sızıya odaklanmıştı.