Оњоїп…$о№оєо® О’о№оїојо·п‡о±оѕоїо± Podca$t - О›п…ојпђоµпѓпњпђоїп…о»ої$ - О¤о±п…о»о¬$ (о Оµпѓо№ојо­оѕоїоѕп„о±$ П„оїоѕ $п„о­о»о№ої) -

— «Αργήσατε», είπε ο Λυμπερόπουλος, πατώντας το "Record".— «Η μουσική δεν αργεί ποτέ», απάντησε ο Στέλιος πλησιάζοντας στο μικρόφωνο. «Απλά περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να προκαλέσει θόρυβο.»

— «Είσαι σίγουρος ότι θα έρθει;» ρώτησε ο Ταυλάς, ελέγχοντας τη στάθμη του ήχου. «Ο Στέλιος δεν είναι απλός καλεσμένος. Είναι ο μύθος των 90s, ο άνθρωπος που εξαφανίστηκε με τις χρυσές μήτρες του τελευταίου μεγάλου δίσκου της εποχής.» γίναμε εμείς η ιστορία»

Η ώρα περνούσε. Το κόκκινο λαμπάκι του "On Air" έμενε σβηστό. Οι δυο τους άρχισαν να αναπολούν. Μίλησαν για τις μέρες των μεγάλων labels, για τα συμβόλαια με τα ψιλά γράμματα, για την άνοδο του ψηφιακού χάους και για το πώς η τέχνη έγινε data. είπε ξαφνικά ο Ταυλάς.

Ξαφνικά, η βαριά σιδερένια πόρτα έτριξε. Ένας ίσκιος στάθηκε στο πλατύσκαλο. Φορούσε ένα δερμάτινο μπουφάν που είχε δει καλύτερες μέρες και κρατούσε μια θήκη κιθάρας γεμάτη αυτοκόλλητα. Είναι ο μύθος των 90s

Το επεισόδιο ξεκίνησε. Και εκείνη τη νύχτα, η «Μουσική Βιομηχανία» δεν ήταν πια business. Ήταν ηλεκτρισμός.

Ο τίτλος στην οθόνη του laptop αναβόσβηνε: .

— «Περιμένοντας τον Στέλιο, γίναμε εμείς η ιστορία», είπε ξαφνικά ο Ταυλάς.